688c5dc3

Er bestaat geen liefde zonder acceptatie

Mon, 14 Apr 2025 09:13:11 GMT

Afwijzing is afwijzing - ook als die uit de kerk komt

Er wordt in het maatschappelijk debat vaak met een beschuldigende vinger naar de islam gewezen als het gaat om homofobie. Vooral vanuit rechtse hoek klinkt geregeld de roep om LHBTI+ rechten te beschermen tegen ‘intolerantie van buitenaf’. Maar wie de nieuwste cijfers van het Sociaal en Cultureel Planbureau leest, ziet iets anders: ook binnen protestants-christelijke kring zijn afwijzing en moreel oordeel over homoseksualiteit en echtscheiding nog altijd diepgeworteld.

Bijna de helft van de leden van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) noemt homoseksualiteit moreel verwerpelijk. En hoewel het aantal afwijzende geluiden licht daalt, blijft de kloof met de rest van de samenleving groot. We kunnen daar niet omheen. Juist niet als we eerlijk willen zijn over wat sociale acceptatie werkelijk vraagt.

Want hier wringt iets. Als LHBTI+ personen worden afgewezen binnen islamitische context, staat het debat in vuur en vlam. Maar wanneer diezelfde afwijzing klinkt vanaf de kansel van een christelijke kerk, blijft het vaak stil. Alsof afwijzing minder erg is als ze wordt verpakt in de taal van de traditie.

Voor LHBTI+ jongeren maakt het echter niets uit of de boodschap komt van een imam, een dominee of een politieke partij. De pijn is dezelfde. De eenzaamheid ook. Zelfverwerping, schaamte en psychische klachten zijn in álle geloofsgemeenschappen verhoogd onder jongeren die voelen dat ze niet volledig mogen bestaan zoals ze zijn. Dat is niet iets om weg te relativeren, of te verpakken in woorden als ‘liefdevolle afwijzing’. Er bestaat geen liefde zonder acceptatie.

Wat mij telkens weer raakt, is de innerlijke strijd van jonge mensen die opgroeien met een geloof dat liefde als kernwaarde predikt, maar tegelijkertijd leert dat hun liefde niet mag bestaan. De spanning tussen loyaliteit aan je geloof en de drang om te mogen zijn wie je bent, is slopend. Het voelt als kiezen tussen familie en zelfbehoud. En niemand zou voor zo’n keuze mogen komen te staan.

Soms blijft het niet bij afwijzing in woorden. In Nederland bestaan nog steeds zogenoemde conversiepraktijken: pogingen om iemands seksuele gerichtheid of genderidentiteit te ‘veranderen’. Jongeren worden dan onder druk gezet om therapieën of religieuze trajecten te volgen, zogenaamd uit liefde, maar in werkelijkheid uit een diepe overtuiging dat hun identiteit fout is. Dat gebeurt niet alleen in verre landen of extremistische sectes — het gebeurt hier, in Nederlandse kerken en genootschappen. Achter gesloten deuren, maar met open wonden tot gevolg.

De psychische schade van dergelijke praktijken is diep en langdurig. Het idee dat je wie je bent moet ‘afleren’ of genezen, is een aanval op de kern van je mens-zijn. Dat deze praktijken anno 2025 nog bestaan, is niet alleen onacceptabel — het is in strijd met alles waar onze rechtsstaat voor staat.

Juist daarom moeten we als samenleving de moed hebben om ook kritisch naar binnen te kijken. Niet om religie aan te vallen — integendeel. Religies kunnen en mogen juist een bron van hoop, kracht en liefde zijn. Vrijwel alle wereldreligies delen de overtuiging dat liefde, compassie en menselijkheid de basis zijn van geloof. Maar dan moeten we wel eerlijk durven vragen: waar is die liefde als jongeren worden uitgesloten, afgewezen of gedwongen om te zwijgen over wie ze zijn?

We leven in een land waar vrijheid van godsdienst een groot goed is — en terecht. Maar vrijheid van godsdienst mag nooit worden gebruikt als vrijbrief voor structurele uitsluiting. Wanneer kerken, scholen of instellingen op religieuze gronden mensen afwijzen op basis van hun seksuele gerichtheid, schuurt dat met artikel 1 van onze Grondwet: het recht op gelijke behandeling en het verbod op discriminatie. Die botsing vraagt om eerlijk debat én duidelijke kaders.

Wed, 09 Apr 2025 12:25:01 GMT

Zelfbeschikking is geen ideologie maar een mensenrecht.

De Tweede Kamer heeft opnieuw het kabinet opgeroepen om het wetsvoorstel tot wijziging van de Transgenderwet in te trekken. Daarmee lijkt niet alleen een noodzakelijke verbetering van de rechtspositie van transgender personen op de lange baan geschoven, maar wordt ook het fundamentele recht op zelfbeschikking gereduceerd tot een ideologische twistappel. Als regenboogambassadeur van de provincie Drenthe wil ik onderstrepen hoe belangrijk het is dat deze wet wél wordt behandeld — publiek, transparant, en met respect voor de mensen om wie het gaat.

Want laten we niet vergeten: achter deze wet schuilen geen abstracte discussies, maar echte levens. Transgender personen in Nederland moeten nu nog steeds langs een deskundige om erkend te worden in hun genderidentiteit. Dit is een vorm van bevoogding die niet past in een samenleving die mensenrechten hoog in het vaandel zegt te hebben. De voorgestelde wijziging — die dit proces vereenvoudigt — brengt Nederland in lijn met mensenrechtenstandaarden en met landen als Noorwegen, Ierland en Malta, waar zelfidentificatie al jaren wettelijk is geregeld zonder dat dit heeft geleid tot de rampscenario’s waarmee nu wordt geschermd.

Het uitstellen of intrekken van dit voorstel is bovendien geen neutrale politieke keuze. Het versterkt het gevoel onder transgender personen dat hun bestaan ter discussie staat. In een tijd waarin haat tegen transgender personen toeneemt, regenboogsymbolen vernield worden, en extreemrechtse partijen internationaal aan invloed winnen, is dit besluit een echo van een bredere, zorgwekkende trend. In landen als Hongarije en Polen worden rechten van LHBTI+ personen structureel afgebouwd. Ook in de Verenigde Staten zien we een zorgelijke toename van anti-transwetgeving. Nederland zou juist nu pal moeten staan voor mensenrechten en inclusie — niet achteruit lopen.

Het parlement hoort de plek te zijn waar wetten openlijk worden besproken, gewogen en verbeterd — niet een plek waar kwetsbare groepen worden weggezet of doodgezwegen. Dat sommige partijen het niet eens zijn met het wetsvoorstel is legitiem, maar dat mag nooit een reden zijn om het debat zelf te blokkeren. Democratie verdraagt verschillen van inzicht, maar verliest haar kracht als ze fundamentele rechten buiten de orde verklaart.

Daarom richt ik mij tot het kabinet: weersta de politieke druk om dit wetsvoorstel stilletjes in te trekken. Geef gehoor aan de belofte van een inclusieve samenleving waarin iedereen telt — ook transgender personen. Laat deze wet behandelen, zoals het hoort in een democratische rechtsstaat: openlijk, zorgvuldig en met oog voor hen die nu al veel te lang wachten op wettelijke erkenning van wie zij zijn.

Henk Nijmeijer, Regenboogambassadeur

Nieuwe alinea

Belang van Prides en wereldwijde strijd voor LHBTI+ rechten

Sat, 29 Mar 2025 13:30:58 GMT

Belang van Prides en wereldwijde strijd voor LHBTI+ rechten

20 maart 2025

Recentelijk heeft het Hongaarse parlement een wet aangenomen die Pride-evenementen verbiedt en autoriteiten toestaat gezichtsherkenningstechnologie te gebruiken om deelnemers te identificeren en mogelijk te beboeten. Deze wet, gesteund door de rechtse populistische partij van premier Viktor Orbán, wordt door Amnesty International omschreven als een "frontale aanval" op de LHBTI+-gemeenschap.

Als Regenboogambassadeur ben ik diep verontrust over deze ontwikkeling. Het recht op vreedzame bijeenkomst en vrijheid van meningsuiting zijn hoekstenen van een democratische samenleving. Het verbieden van Pride-evenementen onder het mom van 'kinderbescherming' is een misbruik van wetgeving en een directe schending van de mensenrechten.

Wat betekent het verbod op Pride?

Het afnemen van een Pride-mars raakt direct het zelfvertrouwen en de zichtbaarheid van de LHBTI+-gemeenschap. In landen waar deze evenementen verboden worden, voelen veel LHBTI+-personen zich minder veilig en minder erkend. Pride is namelijk meer dan een feest; het is een protest, een viering van diversiteit en een krachtig statement tegen discriminatie.

Toch zien we ook een andere kant: het verbieden van Pride kan juist voor extra verzet en hernieuwd activisme zorgen. De geschiedenis leert ons dat onderdrukking vaak leidt tot sterkere tegenbewegingen. Pride begon als een protest tegen politiegeweld in de Stonewall-rellen van 1969 en heeft sindsdien wereldwijd een beweging in gang gezet. Overheden die denken dat het verbieden van Pride deze stemmen kan laten verdwijnen, komen vaak bedrogen uit.

Een wereldwijde trend van terugslag

Het verbod op de Budapest Pride is geen op zichzelf staand incident. Wereldwijd zien we een verontrustende trend waarbij verworven LHBTI+-rechten onder druk staan. In landen als Polen, Hongarije, Roemenië, Slowakije en recentelijk ook Italië zien we een groeiende politieke en maatschappelijke druk tegen LHBTI+-rechten. In Polen zijn er gemeenten die zichzelf hebben uitgeroepen tot ‘LHBTI-vrije zones’, waardoor de sociale acceptatie drastisch afneemt en discriminatie wordt genormaliseerd. In Hongarije is de vrijheid van LHBTI+-personen in de afgelopen al ingeperkt door wetgeving die het delen van LHBTI+-informatie met minderjarigen verbiedt, wat feitelijk neerkomt op censuur van onderwijs en media. In Italië heeft de nieuwe regering geprobeerd de rechten van regenbooggezinnen te ondermijnen door de erkenning van ouderschap voor homostellen te bemoeilijken.

Deze ontwikkelingen tonen aan dat verworven rechten niet vanzelfsprekend zijn. De wereldwijde tendens laat zien dat reactionaire krachten proberen om de klok terug te draaien, wat Pride des te noodzakelijker maakt en dat internationale solidariteit en beleidsreacties essentieel zijn om verworven vrijheden te beschermen.

Pride en het demonstratierecht

Pride-evenementen vallen onder het demonstratierecht, dat is vastgelegd in internationale verdragen zoals het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM). Deze rechten garanderen de vrijheid van vreedzame vergadering en meningsuiting. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft herhaaldelijk bepaald dat overheden een positieve verplichting hebben om demonstraties te beschermen, inclusief Pride-marsen.

Door Pride te verbieden, overtreden landen als Hongarije en Polen deze fundamentele principes en ondermijnen ze de democratie. Dit is niet alleen een aanval op de LHBTI+-gemeenschap, maar op de rechten van iedere burger.

Van demonstratie naar vrijheid van meningsuiting?

De betekenis van Pride verschilt sterk per land en maatschappelijke context. In landen waar LHBTI+-rechten nog slecht geregeld zijn, functioneert Pride vooral als een demonstratie voor gelijke rechten, terwijl in landen met sterke wettelijke bescherming het karakter kan verschuiven naar een viering en zichtbaarheid. Toch blijft Pride ook in landen waar LHBTI+-rechten goed geregeld zijn noodzakelijk. Zelfs in progressieve landen zien we dat sociale acceptatie niet gelijk oploopt met juridische bescherming. LHBTI+-personen durven niet overal hand in hand te lopen en acceptatie verschilt per regio en sociale klasse. Daarnaast is het naïef om te denken dat verworven rechten altijd behouden blijven. Verkregen rechten kunnen worden teruggedraaid, zoals we zien in de VS waar anti-transgenderwetgeving en beperkingen op LHBTI+-rechten steeds vaker voorkomen. Ook in Europa winnen rechtse populistische partijen terrein die inclusie en diversiteit willen terugdringen. Minderheden binnen de LHBTI+-gemeenschap blijven bovendien kwetsbaar: transgender personen ervaren meer discriminatie op de werkvloer en in de zorg, en non-binaire personen worden nauwelijks erkend in wetgeving. Tot slot blijft vrijheid van meningsuiting en zichtbaarheid cruciaal. Pride geeft jongeren die nog in de kast zitten een veilige omgeving en herinnert ons aan de geschiedenis van de strijd voor LHBTI+-rechten. Pride is daarom niet alleen een viering, maar een noodzakelijke uiting van vrijheid en gelijkwaardigheid.

Roze Zaterdag en haar betekenis

In Nederland zijn inmiddels vele prides maar de oudste is Roze Zaterdag. Roze Zaterdag draagt dezelfde kernwaarden uit: emancipatie, protest en zichtbaarheid. Dit evenement, dat sinds eind jaren ‘70 jaarlijks plaatsvindt, vindt zijn oorsprong in de strijd voor gelijke rechten en heeft nog steeds een demonstratief karakter. Roze Zaterdag wordt altijd eind juni gehouden vanwege de connectie met de Stonewall-rellen in 1969, het moment waarop de georganiseerde strijd voor LHBTI+-rechten wereldwijd zichtbaar werd. Het evenement werd voor het eerst in 1977 georganiseerd als een demonstratie en is sindsdien uitgegroeid tot een dag van debat, informatie en ontmoeting. De geschiedenis van Roze Zaterdag laat zien dat ook in Nederland de strijd voor gelijke rechten niet zonder slag of stoot is gegaan. Het blijft een dag waarop we niet alleen vieren, maar ook reflecteren op de voortdurende uitdagingen en de noodzaak van zichtbaarheid en activisme. Net als Pride wereldwijd is Roze Zaterdag in Nederland nog steeds een noodzakelijke dag van protest en solidariteit.

 Onze verantwoordelijkheid

In Nederland mogen we trots zijn op de stappen die we hebben gezet richting acceptatie en gelijkheid. Toch blijkt uit onderzoek dat minder dan de helft van de LHBTI+-personen vindt dat het goed gaat met de acceptatie. Dit onderstreept het belang van evenementen zoals Pride, niet alleen als viering, maar ook als strijdmiddel.

Laten we blijven strijden voor een wereld waarin iedereen zichzelf kan zijn, zonder angst voor repressie of discriminatie. Want zolang Pride verboden wordt, is Pride nodig.

The importance of Pride and the global struggle for LGBTQ+ Rights

Thu, 20 Mar 2025 22:30:03 GMT

The importance of Pride and the global struggle for LGBTQ+ Rights

Recently, the Hungarian parliament passed a law banning Pride events and allowing authorities to use facial recognition technology to identify and possibly penalise participants. This law, supported by the right-wing populist party of Prime Minister Viktor Orbán, has been described by Amnesty International as a "frontal attack" on the LGBTQ+ community.

As a Rainbow Ambassador for the Province of Drenthe, I am deeply concerned about this development. The right to peaceful assembly and freedom of expression are cornerstones of any democratic society. Banning Pride events under the guise of "child protection" is a misuse of legislation and a direct violation of human rights.

What does the ban on Pride mean?

The removal of a Pride march directly impacts the confidence and visibility of the LGBTQ+ community. In countries where these events are banned, many LGBTQ+ individuals feel less safe and less recognised. Pride is more than a celebration; it is a protest, a demonstration of diversity, and a powerful statement against discrimination.

At the same time, we see the opposite effect: banning Pride can fuel resistance and renewed activism. History has shown us that oppression often leads to stronger counter-movements. Pride began as a protest against police violence during the Stonewall Riots of 1969 and has since sparked a worldwide movement. Governments that believe banning Pride will silence these voices are often mistaken.

A global trend of backlash

The ban on Budapest Pride is not an isolated incident; it reflects a concerning global trend of rolling back hard-won LGBTQ+ rights.

In the United States, anti-LGBTQ+ legislation is on the rise, particularly targeting transgender individuals. New laws are being introduced that restrict their access to healthcare and participation in sports.

In Slovakia, a bill to recognize same-sex partnerships was recently rejected, meaning that LGBTQ+ couples still lack legal recognition.

In Poland, nearly 100 municipalities have declared themselves "LGBT-free zones," which erases visibility and normalizes discrimination against the LGBTQ+ community.

In Romania, legislation is being considered that would restrict LGBTQ+ rights, similar to Hungary's "anti-propaganda" law.

These developments indicate that rights once achieved are not necessarily permanent. The global trend suggests that reactionary forces are attempting to turn back the clock, making Pride events more necessary than ever and underscoring the importance of international solidarity.

Pride and the right to protest

Pride events fall under the right to protest, as enshrined in international treaties such as the European Convention on Human Rights (ECHR) and the Universal Declaration of Human Rights (UDHR) . These rights guarantee the freedom of peaceful assembly and expression. The European Court of Human Rights has repeatedly ruled that governments have a positive obligation to protect demonstrations, including Pride marches .

By banning Pride, countries like Hungary and Poland violate these fundamental principles and undermine democracy. This is not just an attack on the LGBTQ+ community but an attack on the rights of every citizen.

From protest to freedom of expression?

The meaning of Pride varies significantly by country and social context. In places where LGBTQ+ rights are still lacking, Pride remains a demonstration of equal rights . Its character may shift toward celebration and visibility in countries with strong legal protections . However, Pride remains necessary even in progressive nations.

Even in countries where LGBTQ+ rights are legally secured, social acceptance does not always match legal protection . LGBTQ+ individuals do not feel safe holding hands in public everywhere, and acceptance varies by region and social class. Additionally, we should not assume that rights , once won, are guaranteed forever . As we see in the U.S., transgender rights and LGBTQ+ protections are increasingly being rolled back. In Europe, far-right populist parties are gaining ground and seeking to curb diversity and inclusion.

Furthermore, minorities within the LGBTQ+ community remain vulnerable : transgender individuals face more discrimination in the workplace and healthcare, and non-binary people still lack recognition in many legal systems. Lastly, freedom of expression and visibility remain crucial . Pride offers young people who are still in the closet a sense of safety and reminds us all of the history of LGBTQ+ rights struggles. Pride is a celebration and a necessary expression of freedom and equality.

The Role of Roze Zaterdag

In the Netherlands, Roze Zaterdag (Pink Saturday) embodies Pride's core values: emancipation, protest, and visibility . Since the late 1970s, this event has been crucial in the fight for equal rights. Roze Zaterdag is always held at the end of June, symbolically linked to the Stonewall Riots of 1969, when the global struggle for LGBTQ+ rights became visible.

The first Dutch equivalent of a Pride demonstration was organised in 1977 and has since evolved into a day of debate, education, and community. The history of Roze Zaterdag shows that even in the Netherlands, the struggle for equality has not been won without resistance. It remains a day to celebrate achievements and reflect on ongoing challenges and the necessity of visibility and activism. Like Pride globally, Roze Zaterdag remains an essential day of protest and solidarity.

Our responsibility

In the Netherlands, we can take pride in our progress toward acceptance and equality. However, research indicates that less than half of LGBTQ+ individuals believe that acceptance is improving. This highlights the importance of events like Pride—not just as celebrations but also as vital tools for activism.

We must stay vigilant, speak out against injustice, and show solidarity with LGBTQ+ communities worldwide. We cannot ignore the erosion of rights in other countries, as the rollback of rights often begins out of view, yet its effects can ripple everywhere.

Let's continue to fight for a world where everyone can be themselves without fear of repression or discrimination. As long as Pride is banned, Pride remains essential.

Inclusion is not a threat but an enrichment

Wed, 05 Mar 2025 07:27:32 GMT

Why we must continue to fight for LGBTQ- and women's rights

Why is inclusion important?

More and more often, we hear criticism of feminism and LGBTQ rights. Some people see diversity as a threat and use terms like 'woke' to resist change. But why is it so important that everyone has equal rights?

On March 8, we celebrate International Women's Day. This day is a day to reflect on women's rights and call for continued fighting against inequality. Women and LGBTQ people are still excluded and discriminated against, so this day should be a moment of action.

80 years of freedom: How free are we really?

This year, we celebrate the liberation of the Netherlands 80 years ago. But true freedom means more than just the absence of war. Freedom means that everyone can be themselves without fear of exclusion or violence. Unfortunately, we see that some groups are trying to roll back rights. In Hungary, Prime Minister Viktor Orbán recently banned the public Pride celebration in Budapest. In the United States, schools are pressured to remove diversity, equality, and inclusion policies. These are not isolated incidents but part of a broader attack on inclusivity and human rights. That is why we must stay vigilant and stand together for freedom.

Heteronormativity as an obstacle

People are still expected to conform to traditional roles: a man and a woman forming a family together. Society is structured around this idea, from schoolbooks to legislation. Those who deviate from this norm face exclusion and prejudice. This limits opportunities increases insecurity and negatively impacts mental health. The position of trans people is particularly vulnerable. They not only face discrimination but also growing legal restrictions on their rights.

Not only LGBTQ people but also these heteronormative structures pressure women. They are limited in their choices regarding work, motherhood, and social participation. Women are still more often judged by their appearance and role in the family rather than their abilities. In some countries, women's rights are being restricted under the guise of 'traditional values.' This highlights how deeply connected the fight for gender equality and LGBTIQ emancipation is.

Feminism and LGBTQ rights belong together

The fight for women's rights and LGBTQ rights is the same struggle. Yet divisions sometimes arise, for example, over the role of trans women in feminism. An inclusive movement means recognizing that everyone is different and that we must fight together for equality.

The threat from conservative forces

Conservative and religious movements are gaining ground in the Netherlands and Europe. They are trying to reverse women's and LGBTQ rights. In countries like the US, these groups are changing laws to undermine inclusion. In Hungary and Poland, LGBTQ rights are being actively restricted, while in the US, ultraconservative forces are working to eliminate diversity policies in schools. This shows that we cannot be complacent. That is why international cooperation and solidarity are crucial.

Inclusion makes society stronger

Diversity is not a problem but a strength. Societies where everyone can be themselves thrive. Even when there is resistance, we must continue to speak out. The backlash against inclusion proves just how necessary this struggle still is.

Conclusion: Why we must keep fighting for equality

As a rainbow ambassador, I continue to work towards a safe society where everyone can be themselves. The resistance against inclusion shows that hard-won rights remain vulnerable. That is why we must stay determined and build a world where equality is the norm.

Freedom is more than just remembering the past. Freedom means standing up for a world where no one is excluded. Let us celebrate these 80 years of freedom by embracing differences.

Why our differences are the key to unity

Sat, 15 Feb 2025 16:32:13 GMT

Why our differences are the key to unity

Diversity and inclusion are increasingly seen as polarising topics in today's societal debate. Terms like 'woke' are used to cast diversity and inclusion policies in a negative light. This resistance has led to the rollback of diversity initiatives at major companies such as Google, McDonald's, and Ford in the United States (orangeotters.nl). In the Netherlands as well, diversity policies are under pressure; recent research shows that diversity, inclusion, and equality do not rank among the top ten priorities for HR professionals (berenschot.nl).

These setbacks are concerning, especially since they contradict a fundamental principle of physics: dispersion. Dispersion is the phenomenon where white light is split into a spectrum of colors when passing through a prism. This principle shows that white light derives its brightness and completeness from combining all colors in the spectrum. Without this diversity of colors, white light would not exist.

If we apply this metaphor to society, it becomes clear that diversity is not a threat to unity; instead, it is its very foundation. Just as white light emerges from the convergence of all colors, a society is enriched by the presence of different backgrounds, perspectives, and identities. Recognising and valuing this diversity does not weaken society but strengthens and invigorates it.

The current climate, where diversity and inclusion policies are under pressure, calls for leadership and vision. Upholding the principles that genuinely advance an organisation or society is essential, especially in adversity. Companies and institutions that continue to invest in diversity and inclusion today will reap the benefits in the long run through richer cultural experiences, more innovative teams, and broader societal support.

It is, therefore, crucial to reframe the discussion of diversity and inclusion. Rather than viewing it as a polarising or temporary phenomenon, we must recognise it as a fundamental aspect of our society rooted in nature. As dispersion reveals the full spectrum of light, so does diversity unveil humanity's full potential.

Let us not shy away from the challenges that diversity and inclusion bring, but instead embrace them as essential components of a healthy, progressive, and just society. By doing so, we honor the scientific principles surrounding us and the human values connecting us all.

Waarom onze verschillen de sleutel is tot eenheid

Sat, 15 Feb 2025 16:20:42 GMT

Waarom onze verschillen de sleutel is tot eenheid

In de huidige maatschappelijke discussie wordt diversiteit en inclusie steeds vaker gezien als een polariserend onderwerp. Termen als 'woke' worden gebruikt om beleid rondom diversiteit en inclusie in een negatief daglicht te stellen. Deze weerstand heeft geleid tot het terugdraaien van diversiteitsinitiatieven bij grote bedrijven zoals Google, McDonald's en Ford in de Verenigde Staten. Ook in Nederland staat het diversiteitsbeleid onder druk; recent onderzoek toont aan dat diversiteit, inclusie en gelijkwaardigheid niet tot de top tien prioriteiten van HR-professionals behoren.

Deze terugtrekkende bewegingen zijn zorgwekkend, vooral omdat ze ingaan tegen een fundamenteel natuurkundig principe: dispersie . Dispersie is het fenomeen waarbij wit licht wordt opgesplitst in een spectrum van kleuren wanneer het door een prisma gaat. Dit principe laat zien dat wit licht zijn helderheid en volledigheid ontleent aan de combinatie van alle kleuren in het spectrum. Zonder deze diversiteit aan kleuren zou wit licht niet bestaan.

Als we deze metafoor toepassen op de samenleving, wordt duidelijk dat diversiteit geen bedreiging vormt voor eenheid; het is juist de kern ervan. Net zoals wit licht ontstaat door de samenkomst van alle kleuren, zo wordt een samenleving verrijkt door de aanwezigheid van verschillende achtergronden, perspectieven en identiteiten. Het erkennen en waarderen van deze diversiteit maakt de samenleving niet zwakker, maar juist sterker en dynamischer.

Het huidige klimaat, waarin diversiteits- en inclusiebeleid onder druk staan, vraagt om leiderschap en visie. Juist in tijden van tegenwind is het essentieel om vast te houden aan de principes die een organisatie of samenleving werkelijk vooruithelpen. Bedrijven en instellingen die nu blijven investeren in diversiteit en inclusie, zullen op de lange termijn de vruchten plukken van een rijkere cultuur, innovatievere teams en een breder draagvlak in de maatschappij.

Het is daarom van groot belang om de discussie rondom diversiteit en inclusie te heroriënteren. In plaats van het te zien als een polariserend of tijdelijk fenomeen, moeten we het erkennen als een fundamenteel aspect van onze samenleving, geworteld in de natuur zelf. Net zoals dispersie het volledige spectrum van licht onthult, zo onthult diversiteit de volledige potentie van de mensheid.

Laten we daarom niet terugdeinzen voor de uitdagingen die diversiteit en inclusie met zich meebrengen, maar ze omarmen als essentiële componenten van een gezonde, vooruitstrevende en rechtvaardige samenleving. Door dit te doen, eren we niet alleen de natuurkundige principes die ons omringen, maar ook de menselijke waarden die ons verbinden.

Dreiging van censuur op seksuele en genderidentiteit

Wed, 12 Feb 2025 09:31:13 GMT

Vrijheid onder druk: dreiging van censuur op seksuele en genderidentiteit

Inleiding

Negentig jaar na de beruchte boekverbrandingen door de nazi’s, waar kennis over seksualiteit en gender doelbewust werd vernietigd, zien we in onze tijd opnieuw een zorgwekkende beweging ontstaan. In verschillende landen worden boeken en educatieve programma’s over LHBTI+ rechten gecensureerd of verboden. Ook in Nederland neemt de weerstand tegen onderwijs en publieke uitingen over seksuele diversiteit toe. Dit raakt de kern van onze democratische waarden, de uitvoering van de Sociale Agenda van de provincie Drenthe en de betekenis van artikel 1 van de Grondwet.

Een historische echo

In 1933 werden duizenden boeken over seksualiteit en genderidentiteit vernietigd in nazi-Duitsland. Dit was geen op zichzelf staande gebeurtenis, maar een bewuste strategie om kennis en zichtbaarheid van minderheden uit te wissen. Vandaag zien we in de Verenigde Staten dat onder invloed van conservatieve stromingen overheidswebsites worden ontdaan van informatie over transgender rechten en duizenden boeken uit scholen en bibliotheken verdwijnen.

Deze ontwikkelingen zijn geen ver-van-ons-bed-show. Ook in Nederland zien we toenemende weerstand tegen LHBTI+ educatie en de discussies rond diversiteit, gender- en inclusiebeleid. Extreemrechtse partijen verzetten zich fel tegen gender-inclusief beleid en regenbooginitiatieven krijgen steeds vaker te maken met georganiseerde tegenstand. Dit vormt een bedreiging voor de vooruitgang die we hebben geboekt op het gebied van gelijke (mensen)rechten en sociale acceptatie.

Impact op de Sociale Agenda van Drenthe

De provincie Drenthe heeft zich in de Sociale Agenda gecommitteerd aan inclusie en gelijke kansen. Dit betekent dat we actief beleid voeren om de acceptatie van LHBTI+ personen te bevorderen, bijvoorbeeld door educatie, veilige sportomgevingen en ondersteuning van jongeren. Wanneer censuur en politieke druk op seksuele en genderdiversiteit toenemen, wordt de uitvoering van deze agenda bemoeilijkt:

Belemmering van educatie: Toegang tot objectieve en inclusieve informatie is essentieel voor de emancipatie van LHBTI+ personen. Als die onder druk komt te staan, vergroot dat onwetendheid en discriminatie.
Verminderde sociale acceptatie: Het wegvallen van zichtbaarheid en representatie draagt bij aan een klimaat waarin mensen zich minder veilig voelen om zichzelf te zijn.
Groeiende politieke tegenstand: Lokaal en landelijk groeit de weerstand tegen inclusiebeleid, wat directe gevolgen heeft voor de financiering en uitvoering van initiatieven.

Artikel 1 van de Grondwet onder druk

Artikel 1 van de Nederlandse Grondwet stelt dat iedereen in gelijke gevallen gelijk behandeld wordt en discriminatie op welke grond dan ook niet is toegestaan. Op woensdagochtend 12 februari wordt een speciaal kunstwerk rondom Artikel 1 onthuld in de Statenzaal van het provinciehuis van Drenthe, een krachtige herinnering aan de kernwaarden die onze samenleving moeten blijven beschermen. Dit vormt de basis van onze rechtsstaat en sociale cohesie. Als informatie over seksuele diversiteit actief wordt geweerd of ondermijnd, dan raakt dat direct aan deze grondrechten.

De recente ontwikkelingen laten zien dat gelijke rechten nooit vanzelfsprekend zijn. Zonder actief beleid en constante waakzaamheid kunnen rechten worden uitgehold. In een democratische samenleving moeten we ons bewust blijven van elke vorm van censuur en discriminatie, juist om te voorkomen dat geschiedenis zich herhaalt.

Reflectie op 80 jaar vrijheid

In Nederland vieren we dit jaar 80 jaar vrijheid. Vrijheid is echter meer dan alleen de afwezigheid van oorlog; het gaat ook om de ruimte om jezelf te zijn zonder angst voor onderdrukking of uitsluiting. De strijd voor gelijkheid en acceptatie is een doorlopend proces en geen vaststaand gegeven. De lessen uit het verleden laten zien hoe belangrijk het is om waakzaam te blijven en te zorgen dat vrijheid en gelijkheid niet worden uitgehold door sluimerende vormen van uitsluiting en censuur. Het symposium Vrijheid en Identiteit op 23 april 2025 te Assen van de Stichting Asser Regenboog Alliantie, gaat hier verder op in. Dit symposium legt de verbinding met hedendaagse uitdagingen rond vrijheid. Verhalen, inzichten en perspectieven worden samengebracht over inclusie, mensenrechten en de voortdurende strijd voor gelijkwaardigheid.

Oproep: Samen vrijheid waarborgen

Als regenboogambassadeur voor de provincie Drenthe werk ik, samen met talloze partners en gemeenten, aan concrete initiatieven om vrijheid en inclusie te borgen. Denk aan educatieve projecten, ondersteuning van scholen, veilige sportomgevingen en bijeenkomsten waar verhalen worden gedeeld. Dit werk maakt de waarden van Artikel 1 tastbaar en zichtbaar in de praktijk. Zij moeten zich realiseren wat het effect hiervan is op de uitvoering van inclusiebeleid en sociale cohesie. Het vraagt om een serieuze en kritische blik op hoe we vrijheid waarborgen voor iedereen.

Actieve verdediging van inclusief onderwijs : Scholen en onderwijsinstellingen moeten beschermd worden tegen druk om seksuele en genderdiversiteit uit het curriculum te schrappen.
Blijvende steun aan inclusiebeleid: Provincies en gemeenten moeten hun inzet voor gelijke rechten blijven versterken en niet laten afzwakken door politieke druk.
Bewustwording en dialoog: We moeten in gesprek blijven met beleidsmakers, docenten, ouders en jongeren over het belang van inclusie en representatie.

Vrijheid vieren betekent dat we samen verantwoordelijkheid nemen om deze te beschermen. Laten we blijven investeren in initiatieven die bijdragen aan een inclusieve samenleving. Het is van groot belang om met elkaar bij te dragen aan een toekomst waarin diversiteit en gelijkwaardigheid de norm blijven. Juist nu is het belangrijk om te blijven investeren in een samenleving waarin iedereen zich veilig en geaccepteerd voelt. Laten we zorgen dat de geschiedenis zich niet herhaalt, maar dat we bouwen aan een toekomst waarin diversiteit en gelijkwaardigheid centraal staan.

Sport en gender: de gevaren van desinformatie en de kracht van inclusie

Sun, 01 Sep 2024 08:55:56 GMT

De gevaren van desinformatie en de kracht van inclusie in de sport

Als regenboogambassadeur zie ik met groeiende bezorgdheid hoe onjuiste informatie en onwetendheid bijdragen aan haat en misverstanden rondom genderkwesties. Het recente voorval met de Algerijnse bokser Imane Khelif tijdens de Olympische Spelen van 2024 is hier een schrijnend voorbeeld van.

Khelif's carrière is gehuld in controverse, niet vanwege haar prestaties, maar vanwege aantijgingen over haar gender. In maart 2023 werd ze gediskwalificeerd van de IBA Women's World Boxing Championships omdat haar testosteronspiegels te hoog zouden zijn. Hoewel de Internationale Olympische Commissie (IOC) haar deelname aan de Olympische Spelen van 2024 goedkeurde, bleef de discussie voortduren.

Het probleem ligt niet alleen in de technische details van haar diskwalificatie, maar in de bredere maatschappelijke reacties die volgden. Het idee dat vrouwen er op één bepaalde manier uit moeten zien en handelen, voedt een schadelijk en beperkend narratief. Deze visie negeert de diversiteit en complexiteit van genderidentiteit.

Misleidende berichtgeving heeft het publieke debat rond Khelif’s situatie vertroebeld. In plaats van een genuanceerde discussie over genderidentiteit en de uitdagingen voor transgender atleten, werd Khelif het slachtoffer van simplistische en vaak kwaadaardige interpretaties. Deze situatie toont aan hoe snel onwetendheid kan leiden tot haat en discriminatie.

De strijd voor gendergelijkheid en transgenderrechten is nauw verbonden met vrouwenemancipatie. Het verminderen van complexe identiteiten tot simplistische categorieën doet geen recht aan de realiteit van vele vrouwen en genderdiverse mensen. Het is van cruciaal belang dat we een inclusieve en geïnformeerde benadering hanteren die de rechten en waardigheid van alle individuen respecteert.

De impact op breedtesport: van topsport naar de basis

Deze misverstanden en het vaak eenzijdige debat in de topsport hebben ook een grote invloed op de breedtesport. Terwijl in de topsport de belangen groot zijn en argumenten over gender hard worden gespeeld, sijpelt deze discussie door naar de breedtesport, waar het effect ervan nog groter kan zijn. In de breedtesport is inclusie van essentieel belang, maar de negatieve impact van de debatten uit de topsport kan leiden tot uitsluiting en onveiligheid in de breedtesport.

In Drenthe is in 2024 het project De Veilige Kleedkamer gelanceerd, dat erop gericht is om de sociale veiligheid in sportclubs te waarborgen, met speciale aandacht voor anti-discriminatie en LHBTI+-rechten. Dit project benadrukt het belang van een veilige sportomgeving voor iedereen, ongeacht genderidentiteit, en is van cruciaal belang om ervoor te zorgen dat sport een inclusieve ruimte blijft voor alle deelnemers.

Het is noodzakelijk dat sportbonden en verenigingen niet alleen aandacht besteden aan de topsport, maar ook aan de breedtesport. De negatieve retoriek en desinformatie die in de media worden verspreid, vinden vaak hun weg naar lokale sportclubs, waar ze bijdragen aan een klimaat van onveiligheid en uitsluiting. Door projecten zoals De Veilige Kleedkamer te ondersteunen en uit te breiden, kunnen sportverenigingen zorgen voor een veilige en inclusieve omgeving waarin iedereen kan genieten van sport, ongeacht hun achtergrond of genderidentiteit.

De discussie over gender in de sport gaat verder dan fysieke voordelen en reglementen; het raakt aan diepgewortelde maatschappelijke kwesties van gelijkheid, respect en inclusie. Terwijl topsport vaak het toneel is van intense debatten, ligt de echte verandering in de breedtesport. Door te investeren in projecten zoals De Veilige Kleedkamer en door juiste informatie te verspreiden, kunnen we ervoor zorgen dat sport een plek blijft waar iedereen welkom is en zich veilig voelt. Alleen dan kunnen we echt zeggen dat sport voor iedereen is, ongeacht genderidentiteit.

Onderwijs als motor voor inclusie en veiligheid

Sun, 01 Sep 2024 07:41:03 GMT

Onderwijs als motor voor inclusie en veiligheid

Als regenboogambassadeur van de Provincie Drenthe zet ik mij in voor de rechten en acceptatie van LHBTI+-personen. Uit recente onderzoeken, maar ook wat we dagelijks horen en lezen over discriminatie van LHBTI+-personen, blijkt dat er nog steeds veel werk aan de winkel is. Het rapport van de Europese Unie over LHBTI+-gelijkheid, dat in mei 2024 werd gepubliceerd, laat duidelijk zien dat pesten en discriminatie tegen LHBTI+-leerlingen op scholen wijdverspreid zijn, ook in Nederland. Dit is niet alleen zorgwekkend, het is onacceptabel.

Het is algemeen bekend dat LHBTI+-personen en met name jongeren, een verhoogd risico lopen op zelfmoordgedachten en -pogingen. Onderzoek heeft aangetoond dat deze risico's vaak voortkomen uit de dagelijkse ervaring van pesten, uitsluiting en discriminatie. Het is schrijnend om te zien dat deze risico's in onze scholen, waar jongeren zich veilig en gesteund zouden moeten voelen, nog steeds zo hoog zijn.

Het onderwijs speelt een cruciale rol in de sociale acceptatie van LHBTI+-kwesties en kan een belangrijke bijdrage leveren aan het verminderen van het risico op zelfmoord onder deze jongeren. Scholen zijn de plekken waar onze jongeren hun normen en waarden ontwikkelen, waar ze leren samenleven met anderen en waar ze respect voor diversiteit leren. Het is daarom van vitaal belang dat het onderwijs deze verantwoordelijkheid serieus neemt. Het is belangrijk om te benadrukken dat scholen in Nederland niet alleen een morele verantwoordelijkheid hebben om de veiligheid van hun leerlingen te waarborgen, maar ook een wettelijke verplichting. De Nederlandse wetgeving vereist dat scholen actief werken aan het creëren van een veilige en inclusieve omgeving voor alle leerlingen. Dit omvat het voeren van een effectief veiligheidsbeleid en het bestrijden van pesten en discriminatie. Scholen moeten dus verder gaan dan enkel verantwoordelijkheid nemen; zij zijn wettelijk verplicht om maatregelen te implementeren die de sociale, psychische en fysieke veiligheid van alle leerlingen, inclusief LHBTI+-leerlingen, waarborgen.

Uit het EU-rapport blijkt dat hoewel scholen steeds vaker aandacht besteden aan LHBTI+-kwesties, nog steeds twee derde van de LHBTI+-leerlingen in Nederland tijdens hun schooltijd wordt gepest vanwege hun seksuele geaardheid of genderidentiteit. Dit cijfer is schrikbarend hoog en toont aan dat er onvoldoende wordt gedaan om een veilige leeromgeving te creëren voor deze kwetsbare groep leerlingen.

In eerdere notities heb ik benadrukt hoe belangrijk het is dat scholen actief werken aan het bevorderen van inclusiviteit en het tegengaan van discriminatie. Dit rapport onderstreept die noodzaak alleen maar. Scholen moeten een plaats zijn waar iedereen zich veilig voelt, ongeacht hun seksuele geaardheid of genderidentiteit. Dat betekent dat we meer moeten doen dan enkel beleid op papier; we moeten ervoor zorgen dat dit beleid ook daadwerkelijk wordt uitgevoerd en dat alle medewerkers in het onderwijs, van leraren tot schoolleiders, hierop worden getraind.

Het is van cruciaal belang dat LHBTI+-kwesties worden geïntegreerd in de lesprogramma's. Jongeren moeten van jongs af aan leren over diversiteit en inclusiviteit. Dit gaat verder dan enkel seksuele voorlichting; het gaat over het bevorderen van een cultuur van respect en acceptatie in elke klas en op elk schoolplein. Het aanpakken van deze kwesties in het onderwijs kan niet alleen pesten en discriminatie verminderen, maar ook levens redden door het risico op zelfmoord te verkleinen.

Als regenboogambassadeur ben ik actief bezig met het ontwikkelen van een kennisnetwerk Inclusie voor scholen in het onderwijs (PO, VO en MBO) in Drenthe. Dit initiatief is voortgekomen uit het symposium "Hoe LHBTI+-vriendelijk is ons onderwijs?" dat in 2023 werd georganiseerd door de Stichting Asser Regenboogalliantie. Dit symposium bracht onderwijsprofessionals, schoolleiders, gemeenteambtenaren en welzijnswerkers samen om te discussiëren over de noodzaak van inclusief onderwijs. Uit deze discussies bleek duidelijk dat voortdurende dialoog en samenwerking essentieel zijn om ons onderwijs inclusiever te maken. Het kennisnetwerk dat ik voorstel, zal dienen als een platform om best practices te delen, beleid te ontwikkelen en gezamenlijke initiatieven te ontplooien, zodat elke leerling zich veilig en geaccepteerd kan voelen, vrij van discriminatie of uitsluiting. Samen kunnen we ervoor zorgen dat onze scholen vooroplopen in het bevorderen van een respectvolle en inclusieve samenleving.

De situatie zoals beschreven in het EU-rapport mag niet worden genegeerd. Het is een oproep aan alle onderwijsinstellingen in Nederland om hun inspanningen te verdubbelen. Alleen door LHBTI+-kwesties een centrale plaats te geven in ons onderwijs kunnen we werken aan een toekomst waarin iedereen, ongeacht hun achtergrond of identiteit, zich geaccepteerd en gewaardeerd voelt.

688c5dc3

Er bestaat geen liefde zonder acceptatie

Afwijzing is afwijzing - ook als die uit de kerk komt

Zelfbeschikking is geen ideologie maar een mensenrecht. ﻿

Belang van Prides en wereldwijde strijd voor LHBTI+ rechten

The importance of Pride and the global struggle for LGBTQ+ Rights

The importance of Pride and the global struggle for LGBTQ+ Rights

What does the ban on Pride mean?

A global trend of backlash

Pride and the right to protest

From protest to freedom of expression?

The Role of Roze Zaterdag

Our responsibility

Inclusion is not a threat but an enrichment

Why we must continue to fight for LGBTQ- and women's rights

Why is inclusion important?

80 years of freedom: How free are we really?

Heteronormativity as an obstacle

Feminism and LGBTQ rights belong together

The threat from conservative forces

Inclusion makes society stronger

Conclusion: Why we must keep fighting for equality

Why our differences are the key to unity

Why our differences are the key to unity

Waarom onze verschillen de sleutel is tot eenheid

Waarom onze verschillen de sleutel is tot eenheid

Dreiging van censuur op seksuele en genderidentiteit

Vrijheid onder druk: dreiging van censuur op seksuele en genderidentiteit

Sport en gender: de gevaren van desinformatie en de kracht van inclusie

De gevaren van desinformatie en de kracht van inclusie in de sport

Onderwijs als motor voor inclusie en veiligheid

Onderwijs als motor voor inclusie en veiligheid

Zelfbeschikking is geen ideologie maar een mensenrecht.